parçalarım
bu günlerde ağlıyamıyorum
çünkü benim yerime
gökyüzü ağlıyor zaten
öyle gürültülü ağlıyorki
arka arkaya şimşekler çakarak
doğa bile kıyamazken bana
insanlardan yediğim vurgun niye ?
içim eriyorken dumanım
tütüyor yavaş yavaş
kopan parçalarım havayla
harmanlaşıp terkediyor beni
kalan parçam ise öyle alışmış ki
terkedilmeye sadece seyrediyor
uçan parçalarını
ama inanıyor kendine
bir gün nur olup ışık olacağına
gül olup açacağına...